No i szyję nadal...

 

Nigdy nie miałam do czynienia z decoupage.

Ale jak to mówią - "dla chcącego nic trudnego".

A ja tak bardzo potrzebowałam okienko...

Przeszłam więc błyskawiczny kurs u mojej sąsiadki i zrobiłam takie coś:

 

 

Co prawda kolor miał być ekri :-(

Dodałam troszkę brązu do bieli - i wyszedł jakiś bury.

Wsio zmyłam, zdrapałam - dodałam więcej brązu do bieli - wyszedł bardziej bury :-(

Drugi raz nie drapię, niech już tak zostanie. 

W sumie samo okienko to nic takiego.

Jest tylko częścią projektu, a nawet jego tłem.

Ale pomyślałam sobie, że kiedy pokażę cały projekt,

to być może nie zwrócicie uwagi na ramę,

a ja się tak narobiłam...

Doceńcie więc moje zmagania, a za kilka dni pokażę całą pracę.

Poza tym projektem ostatnio bardzo dużo pracowałam.

Niestety - mimo zapewnień, że wrzucam na luz.

 

Są to w większości powielane prace, doskonale je znacie,

mimo to pokażę Wam, co powstało.

Aniołek dla dziewczynki:

... i dla chłopczyka:

kotki na ślub:

woreczek na wino i kartka na inny ślub :-)

kaczuszka:

 

 

i moja kochana Tilda :-)

 

 

Piszecie, że nie odpowiedziałam Wam na zadane pytanie gdzie moja Julka ma głowę.

Oczywiście przy maskotce :-)

Piszecie, że nie można było zgadnąć, bo nie widać jej łap...

No jak nie widać?
Przecież są, zaznaczyłam strzałkami :-)

Pozdrawiam Was serdecznie!

Bliźniacy

BLIŹNIACY...

 

 

 

Na nieszczęście dla mnie - dwujajowi.

Gdyby byli jedno- miałabym ułatwione zadanie :-)

 

 

Pozdrawiam :-)

P.S.

Jest to postscriptum do wczorajszego posta. 

Bo jednak musiałam uszyć lali fartuszek,

jakoś nie mogłam znieść tej kolorowej spódniczki.

Taka była "nie moja".

Teraz podoba mi się zdecydowanie bardziej.

Choć ona sama ma to w nosie,

przebiera nóżkami, uśmiecha się zawadiacko i jej wsio ryba :-)

 

zresztą...
zawsze może zadrzeć fartuszek i pokazać co ma pod spodem :-)

Швейная Фея :-)

Znacie rosyjską stronkę Nkale?

Ja od dawna zachwycam się lalami z tego bloga.
Wesołe, kolorowe, bajeczne...
A kiedy zobaczyłam  krawiecką pomocnicę -
- zakochałam się bez pamięci :-)

Już nie muszę do niej wzdychać.
Siedzi obok mnie i uśmiecha się zawadiacko :-)

Zapewniam, że działałam na zasadzie fair play!

Tzn.
Poleciałam do Petersburga :-)))
Nabyłam drogą kupna autorską książkę Artystki :-))))
Skontaktowałam się z Eleną i uzyskałam pisemną zgodę na kopiowanie Jej prac :-))))
Uszyłam :-))))

Mam nadzieję, że nie przyniosę Elenie wstydu :-)

Powiem Wam, że kiedy ją szyłam - buzia mi się cały czas śmiała!
Ona jest taka sympatyczna!

Może jest trochę za bardzo kolorowa?
W każdej chwili mogę jej założyć jednobarwny fartuszek,
ale na razie szkoda mi  zakrywać tej cudnej tkaniny...

Mam teraz w swojej pracowni dwa krawieckie Anioły.
Przyglądałam się im dłuższą chwilę zastanawiając się, który ładniejszy...
Ale są tak różne, że nie da się porównać.
Pierwsza - długonoga patchworkowa Tilda w stylu skandynawskim,
druga - roześmiana od ucha do ucha Швейная Фея :-)

Obie mają w sobie moc i niech czuwają nade mną :-)

Pozdrawiam Was cieplutko !!!

Jarmark Rękodzieła i nowy rower :-)

W sobotę, po raz pierwszy w moim życiu, wybrałam się na Jarmark Rękodzieła.
Wystąpiłam oczywiście w charakterze widza.
Głównym powodem (a raczej powódką) mojego wyjazdu do Lubina

 była Ania z bloga Cottoni.
Czytałam w jej poście, że zamierza wystawić tam swoje prace,
a ja bardzo chciałam ją poznać.

Była.
Poznałam Ją po butach :-)

Ania okazała się cudowną dziewczyną. Ciepła, serdeczna, a do tego jaka ładna :-)
Taka nasza Merlin Monroe :-)
Oglądałam jej szyjątka, które w realu są jeszcze ładniejsze niż na fotkach,
gadałyśmy, gadałyśmy.... i gadałybyśmy dłużej, gdyby nie pewien fakt :-(

Ale o tym za chwilę.

Na jarmarku ze znanych mi osób spodziewałam się spotkać jedynie Anię.
Dlatego wyobraźcie sobie moje zdziwienie,
kiedy parę stoisk dalej spostrzegłam znajome mi lale i napis INNOMANIA.

Wiecie, jak to jest :-) 

 Jakby się za granicą spotkało rodaka :-)

Do tej pory Inno znałam  tylko z bloga, teraz mogłam ją przytulić,
wziąć w ręce jej piękne, duże lale, powzdychać nad frywolitkami...

Dzięki Niej poznałam też niezwykle kreatywną scraperkę Ewelinę.
O Matko, jakie Ona miała albumy! A jakie karteczki!   

Ach, czułam się jak ryba w wodzie!
Mogłabym tak godzinami stać, oglądać, zachwycać się każdym drobiazgiem,
gdyby nie pewien fakt...

Otóż....

Popełniłam ogromny, niewybaczalny błąd.
Na jarmark pojechałam z mężem.
Z MĘŻEM !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

I kiedy pląsałam od stoiska do stoiska,
kiedy wydawałam z siebie achy i ochy,
kiedy pożerałam wzrokiem cudowności,
co chwilę słyszałam:
 Elżbieto, może już wystarczy.
Elżbieto, chyba dosyć.
Elżbieto, psa trzeba wyprowadzić.
Elżbieto...

Boże !!!!!!!!!!!!!

Nigdy więcej na taki jarmark żadnych mężów !!!

Kiedy wracałam do domu byłam nieusatysfakcjonowana, niezaspokojona,
bo  po prostu było mało!

Może jeszcze będzie okazja.
Ale następnym razem będę SAMA !!!!!!!

Aaaa!!!   Poznałam jeszcze od niedawna blogującą Danusię.
Ma w Lubinie swój zakład krawiecki.
Zaprowadziła mnie do swojej pracowni
i poczęstowała resztkami tkanin :-))))

A skoro już tu jestem,
pochwalę się Wam prezentem od męża:

Elegancki rowerek dla starszej 53-letniej pani :-)

(nie mylić z: starszy rowerek dla eleganckiej pani :-)

W zestawie był czarny, metalowy koszyczek.
Poprosiłam o zamianę na wiklinowy,
pomalowałam, obszyłam i jest :-)

Piesek - broszka, którą dostałam od Ani na pamiątkę,
pojeździ teraz ze mną, bo mi pasuje :-)

Kiedy niosłam ten koszyczek, przypomniał mi się kawał :-)

Napalony facet zatrzymuje Czerwonego Kapturka i mówi:

- Jak cię teraz złapię, jak cię chwycę,
to cię pocałuję tam,
gdzie jeszcze nikt nigdy w życiu cię nie pocałował!
A Czerwony Kapturek na to:
- Chyba ku... w koszyczek!


Pozdrawiam Was serdecznie!
U nas znowu zimno.... brrr....

Oszukałam..

Kolega - tirowiec poprosił mnie,
bym uszyła mu do kabiny policjanta i krokodyla z inspekcji drogowej.
Z policjantem poradziłam sobie dość szybko;

co do krokodyla...

.................
przyglądałam się jego budowie, myślałam...
w końcu zamówiłam przez neta oryginał :-)

Przecież nieważne kto je uszył.
Grunt, by spełniły swoje zadanie.

Mają wywołać uśmiech, skruszyć serca panów mundurowych,
ewentualnie spowodować,

 by zastygła w bezruchu ręka wypisująca mandat...

Wszystko po to, by Lesiowi jeździło się lepiej.

Szerokiej drogi, Przyjacielu!

 

............................................................................


P.S.

Cheniu, Hannah...
nie wiecie czemu krokodyl, więc ten dopisek jest dla Was....

Otóż...

Budzący postrach wśród kierowców inspektorzy ITD
(Inspekcja Transportu Drogowego)
nazywani są potocznie krokodylkami (chyba z racji zielonych mundurów).
Od kilku lat krokodyl jest maskotką  kontrolerów.
 Czasem organizowane są na drogach akcje -
-kierowcy najlepszych autokarów i tirów, w których nie zostały stwierdzone żadne naruszenia,
otrzymują w nagrodę tę właśnie maskotkę.

Albo można ją sobie samemu kupić.
Albo uszyć :-)

 Przyznaję - do Lesiowego zamówienia też nie wiedziałam :-)


zdjecia z sieci:

Nieproszony gość

Przyszła do nas, nie wiem skąd.

Nieproszona, wręcz niechciana.
Nie licząc się z nikim, sama wybrała sobie miejsce przy tarasie,
burząc całą moją koncepcję.

Wprowadziła chaos i niesnaski.
Dwa lata walczyłam z mężem, żądając jej usunięcia.
Mąż zagroził, że jak ją wykopię, to nigdy więcej nie pojedzie na działkę.
Uległam. Przecież sama kosić nie będę :-)

Więc ona sobie rosła, za nic mając mą nieprzychylność.

Dziś ma 7 lat i 7 metrów wysokości. 

Stworzyła przecudną ażurową ścianę,
zasłaniając nas przed oczami działkowiczów,
zapewniając intymność.

Moja brzoza.
Moja duma.

Kocham ją :-)


A to moja Julka.
Kto zgadnie gdzie przód, a gdzie tył... ?
(leży na plecach ;-)

 

 Pozdrawiam, znowu deszczowo :-(